De reportaire de television a viure amb afasia
Après un aneurisma cerebral e un ictus, la reportèra nominada als Emmy tornèt bastir sa vida.
L'istòria de Michelle Clemens
Michelle Clemens èra una jove de 25 ans en bona santé e una reportèra de television nominada als Emmys qu'aimava córrer, viatjar e far de magdalenas. Pendent son temps a Green Bay, Wisconsin, als Estats Units, son mond se capvirèt en mai de 2017 quand patiguèt un aneurisma cerebral trencat que causèt un ictus, cambiant tot en un instant.
Après aver patit tres cirurgias cerebralas e aver passat de setmanas dins l'unitat de suènhs intensius, Michelle se desrevelhèt amb afasia, apraxia de la paraula, e paralisi de son costat drech. Coma jornalista que sa carrièra se centrava sus la comunicacion, pèrdre la capacitat de parlar amb aisança foguèt una de las partidas mai dificilas de sa recuperacion. Las convèrsas de cada jorn venguèron desfisantas, e li calguèt tornar aprene de competéncias qu'aviá presas per acòrdi.
La recuperacion de Michelle es estat un viatge de perseverància, de fe e de determinacion. A travèrs d'annadas de logopèdia, de reabilitacion, d'exercici, e d'oras innombrablas de practica, contunha de far de progrès. E mai l'afasia demòra partida de sa vida, refusa de la daissar definir qui es. En plaça, celèbra cada etapa e contunha d'avançar un pas a la volta.
Un novèl capítol coma autor
Uèi, Michelle es una conferencièra motivacionala, una autora “DETERMINAT”, entrenadora personala e instructora d'exercici, productor de documentaris, e subreviventa d'un ictus. Parteja son istòria per encoratjar los subrevivents d'un ictus, las personas que vivon amb afasia, lors familhas, e los cuidaires. Sa mission es de sensibilizar a l'afasia e de remembrar als autres que la recuperacion es possibla, quitament quand se sentís lenta.
Michelle vòl que las gents comprengan que l'afasia afecta la capacitat d'una persona de comunicar — afecta pas l'intelligéncia. Encoratja los autres a èsser pacients, a escotar sens se precipitar, e a donar a las personas amb afasia lo temps que lor cal per s'exprimir.
Son messatge als autres que vivon amb afasia es simple:
“"Arrèstatz pas e abandonatz pas. La recuperacion es un viatge dur, mas vòstre cervèl es encara en guèrra. Contunhatz de trabalhar, contunhatz de creire, e festejatz cada pichòta victòria."”
Michelle crei que cada viatge de recuperacion es unic. Espèra que son istòria inspire d'autres a trobar de fòrça dins de moments dificiles, a embraçar l'espèr, e a se remembrar que la vida après un ictus pòt encara èsser significativa, amb de tòca e plena de possibilitats.
