De Televida Raportisto al Vivado kun Afazio
Post cerba aneŭrismo kaj apopleksio, la Emmy-nomumita raportistino rekonstruis sian vivon.
La rakonto de Michelle Clemens
Michelle Clemens estis sana 25-jaraĝa kaj Emmy-nomumita televida novaĵraportisto, kiu amis kuri, vojaĝi kaj baki kukkukojn. Dum ŝia tempo en Green Bay, Viskonsino, en Usono, ŝia mondo renversiĝis en majo 2017 kiam ŝi suferis krevintan cerban aneŭrismon, kiu kaŭzis apopleksion, ŝanĝante ĉion momente.
Post tri cerbokirurgioj kaj semajnoj en intenskuracejo, Michelle vekiĝis kun afazio, parol-apraksio, kaj paralizo dekstre. Kiel ĵurnalistino, kies kariero centriĝis pri komunikado, perdi la kapablon paroli facile estis unu el la plej malfacilaj partoj de ŝia resaniĝo. Ĉiutagaj konversacioj fariĝis malfacilaj, kaj ŝi devis relerni kapablojn, kiujn ŝi iam konsideris memkompreneblaj.
La resaniĝo de Michelle estis vojaĝo de persistemo, fido kaj persistemo. Tra jaroj da parolterapio, rehabilitado, ekzercado kaj sennombraj horoj da praktiko, ŝi daŭre progresas. Kvankam afazio restas parto de ŝia vivo, ŝi rifuzas lasi ĝin difini kiu ŝi estas. Anstataŭe, ŝi festas ĉiun mejloŝtonon kaj daŭre antaŭeniras paŝon post paŝo.
Nova Ĉapitro kiel Aŭtoro
Hodiaŭ, Michelle estas motiviga parolanto, aŭtoro “DETERMINITA”", persona trejnisto kaj ekzercinstruisto, dokumenta produktanto kaj apopleksio-supervivanto. Ŝi dividas sian historion por kuraĝigi apopleksiajn supervivantojn, homojn vivantajn kun afazio, iliajn familiojn kaj flegistojn. Ŝia misio estas levi konscion pri afazio kaj memorigi aliajn, ke resaniĝo eblas, eĉ kiam ĝi ŝajnas malrapida.
Michelle volas, ke homoj komprenu, ke afazio influas la kapablon de persono komuniki — ĝi ne influas inteligentecon. Ŝi instigas aliajn esti paciencaj, aŭskulti sen rapidi, kaj doni al homoj kun afazio la tempon, kiun ili bezonas por esprimi sin.
Ŝia mesaĝo al aliaj, kiuj vivas kun afazio, estas simpla:
“"Ne rezignu kaj ne rezignu. Resaniĝo estas malfacila vojaĝo, sed via cerbo ankoraŭ resaniĝas. Daŭrigu labori, daŭre kredi, kaj festu ĉiun malgrandan venkon."”
Michelle kredas, ke ĉiu resaniĝa vojaĝo estas unika. Ŝi esperas, ke ŝia rakonto inspiros aliajn trovi forton en malfacilaj momentoj, ampleksi esperon, kaj memori, ke la vivo post apopleksio ankoraŭ povas esti senchava, celkonscia kaj plena de eblecoj.
