दुर्घटनातः पुनर्प्राप्तिपर्यन्तं

२०२३ तमस्य वर्षस्य अगस्तमासे पाकिस्तानस्य लाहौर-नगरस्य अकील-अहमदः नामकः युवकः एकस्मात् हिंसक-घटनायाः बभूव, यया तस्य जीवनं सदायै परिवर्तनं जातम् ।.

अकीलः गज्जुमाताक्षेत्रे रिक्शायाने सवारः आसीत् यदा मोटरसाइकिलयाने द्वौ पुरुषौ तस्य मोबाईलफोनं हर्तुं प्रयतितवन्तौ। संघर्षकाले सः रिक्शातः क्षिप्तः, कंक्रीटस्य बाधायां शिरः प्रहारं कृत्वा चेतनाम् अवाप्तवान् । एम्बुलेन्सेन तं चिकित्सालयं प्रति परिवहनं कृतम् ।.

नवदिनानन्तरं अकीलस्य मस्तिष्कस्य जठरस्य कारणेन प्रमुखः आघातः जातः । तस्य मस्तिष्कस्य आपत्कालीनशल्यक्रिया आवश्यकी आसीत् । यदा सः जागरितः तदा तस्य वैश्विकं वाचाघातः आसीत् — एकः तीव्रः भाषाविकारः यः तस्य वक्तुं, पठितुं, लेखितुं च क्षमताम् अपहृतवान् ।.

आघातात् पूर्वं अकीलः लाहौरनगरस्य एकस्मिन् कम्पनीयां मानवसंसाधनक्षेत्रे कार्यं कृतवान् । तदनन्तरं तस्य कार्यं त्यक्त्वा तस्य सम्बन्धः समाप्तः । पुनर्प्राप्तिः मन्दः, एकान्तवासः च अभवत् ।.

तस्य स्थितिं ज्ञातुं बहवः मित्राणि संघर्षं कुर्वन्ति स्म यदा तस्य अल्पवाणी आसीत् । यत् तं वहति स्म तत् तस्य मातापितरौ, ये तस्य प्राथमिकसमर्थनव्यवस्था अभवन्, यदा सः स्वयमेव तत् कर्तुं न शक्नोति स्म तदा तस्य संवादं कर्तुं साहाय्यं कृतवन्तः ।.

वर्षद्वयस्य चिकित्सायाः, दैनिकस्य अभ्यासस्य च माध्यमेन अकीलस्य भाषणं शनैः शनैः पुनः आगच्छति।.

“अहं मम भाषां पुनः आनयामि, शब्दशः” इति अकीलः अवदत् ।.

पुलिस कदापि न आगतवती, उत्तरदायी पुरुषाः अपि कदापि न गृहीताः । अद्य अकीलः वदति यत् तस्य ध्यानं तत् एव नास्ति। तस्य ध्यानं पुनर्प्राप्तिः, स्वीकारः, स्वजीवनस्य पुनर्निर्माणं च अस्ति ।.

“सङ्घर्षः अस्थायी भवति, परन्तु त्यक्तुं सदा स्थास्यति।ईश्वरस्य साहाय्येन अहं अग्रे गच्छामि।”