अपघातापासून पुनर्प्राप्तीपर्यंत

ऑगस्ट २०२३ मध्ये, पाकिस्तानमधील लाहोर येथील अकील अहमद नावाचा एक तरुण एका हिंसक घटनेतून बचावला, ज्यामुळे त्याचे आयुष्य कायमचे बदलून गेले.

अकील गज्जुमाता परिसरात रिक्षातून प्रवास करत असताना, मोटारसायकलवरील दोन व्यक्तींनी त्याचा मोबाईल हिसकावण्याचा प्रयत्न केला. झटापटीत तो रिक्षातून खाली फेकला गेला, त्याचे डोके काँक्रीटच्या अडथळ्यावर आदळले आणि तो बेशुद्ध झाला. रुग्णवाहिकेने त्याला रुग्णालयात नेले.

नऊ दिवसांनंतर, मेंदूतील रक्ताच्या गुठळीमुळे अकीलला मोठा पक्षाघात झाला. त्याच्यावर तातडीने मेंदूची शस्त्रक्रिया करावी लागली. जेव्हा त्याला शुद्ध आली, तेव्हा त्याला ग्लोबल अफेसिया झाला होता — हा एक गंभीर भाषिक विकार होता, ज्यामुळे त्याची बोलण्याची, वाचण्याची आणि लिहिण्याची क्षमता नाहीशी झाली होती.

स्ट्रोक येण्यापूर्वी, अकील लाहोरमधील एका कंपनीत मानव संसाधन विभागात काम करत होता. त्यानंतर, त्याची नोकरी गेली आणि त्याचे नातेसंबंधही संपुष्टात आले. त्याची प्रकृती सुधारण्याची प्रक्रिया मंद आणि एकाकीपणाची राहिली आहे.

जेव्हा तो कमी बोलत होता, तेव्हा त्याच्या अनेक मित्रांना त्याची अवस्था समजून घेणे कठीण जात होते. यातून त्याला त्याच्या आई-वडिलांनीच तारले, जे त्याचा मुख्य आधार बनले आणि जेव्हा तो स्वतः बोलू शकत नव्हता, तेव्हा त्यांनी त्याला संवाद साधायला मदत केली.

दोन वर्षांच्या थेरपी आणि रोजच्या सरावामुळे अकील हळूहळू बोलू लागत आहे.

“मी माझी भाषा शब्दशः परत आणत आहे,” अकील म्हणाला.

पोलीस कधीच आले नाहीत आणि जबाबदार माणसे कधीच पकडली गेली नाहीत. आज अकील म्हणतो की, आता ते त्याचे लक्ष नाही. त्याचे लक्ष सावरणे, स्वीकार करणे आणि आपले आयुष्य पुन्हा नव्याने उभारणे यावर आहे.

“संघर्ष तात्पुरता असतो, पण हार मानणे कायमचे असते. देवाच्या साहाय्याने मी पुढे वाटचाल करत आहे.”